بعد از قصه‌ی دیروز و دیشب...
چون برای آروم‌کردن دل تو، فقط گفتنِ «ببخشید» کافی نبود. دلم می‌خواست هرچی دارم وسط بذارم و نشون بدم ناراحتیت برای من جدیه.
اگه تا اینجا فقط یک کوچولو دلت نرم‌تر شد، بزن بریم سراغ قلک من...
پس این کار رو کردم...
سکه‌ها زیاد نبودن، ولی همه‌ی چیزی بودن که داشتم. گفتم شاید بشه باهاشون یک ذره از اخم‌های ثنا رو کم کرد.
اگه صدای شکستن قلک یک کوچولو از صدای ناراحتی دلت کم کرد، بزن بریم پول‌ها رو نصف کنیم.
بعد پول‌ها رو دقیقاً نصف کردم...
که آرومآروم و خطبهخط، اخم‌های قشنگ ثنا رو بکشم و جاشون لبخند بذارم.
بعد فهمیدم ناز تو قیمت نداره؛ پس کنارش صبر، توجه و احترام گذاشتم تا شاید قبولش کنی.
اگه این قسمت حتی یه لبخند خیلی ریز آورد گوشهی لبت، بزن بریم آخر قصه‌ی نازکشی.
آخرش یک چیز مهم فهمیدم...
پس نه عجله‌ات می‌کنم، نه می‌خوام بهت فشار بیارم. فقط اجازه بده با رفتارم نشون بدم که نازت برای من عزیزه، نه سنگین.
اگه تا اینجا یکمی دلت آرومتر شده، بزن بریم اصل حرفم رو بخونی؛ صفحه تا خودت نزنی جلو نمیره.
می‌دونم بعد از اتفاق‌های دیروز و دیشب، دلت ازم گرفته و حق داری. این صفحه رو نساختم که ناراحتیت رو کوچیک کنم؛ ساختمش تا بگم واقعاً متأسفم که قلب قشنگت رو ناراحت کردم. دلم می‌خواد منتت رو بکشم، نازت رو بخرم و بیشتر از قبل به حرف‌ها و احساساتت گوش بدم.
پس هنوز کار دارم و باید بیشتر منتت رو بکشم. عجله‌ات نمیکنم؛ هرچقدر لازم داری فکر کن. من به احساست احترام میذارم و سعی می‌کنم با رفتارم، نه فقط با حرف، دلت رو دوباره به دست بیارم.
ممنون که دوباره یه راه کوچیک به سمت دلت برام باز کردی. قول می‌دم نازت رو فقط نخرم؛ با صبر، توجه و احترام نگهش دارم و بیشتر هوای قلبت رو داشته باشم.
این فاصله و سردی بینمون برام خیلی سخته؛ ولی نمیخوام با حرفم بهت فشار بیارم یا ناراحتیت رو نادیده بگیرم. حتی اگه هنوز نمیخوای مستقیم چیزی بگی، فقط آرومآروم باهام مهربونتر شو و یه نشونهی کوچیک بده که هنوز میتونم برای درستشدنمون تلاش کنم. من دلم همون ثنای مهربونم رو می‌خواد؛ با همه‌ی نازهاش. 🤍